Świety Księze Wladimir.

День памяти:15 июля

Князь Владимир, равноапостольный

Князь Владимир, равноапостольный

Książe Vladimir syn Swiatosława i drevlianskiej księżny Maiuszy. Urodzony w roku 963. Wychowany przez brata matki poganina Dobrynie( Добрыня). W 972 r. księże zaczął rządzić Nowgorodem. W roku 980 pod czas wojny między braciami Vladimir poszedł na Kijów, w którym rządził jego starszy brat Jaropolk (Ярополк). Po zwyczeństwie nad bratem stał rządzić Kijowem. Zawojował Galicję (Галицию), zmusił do przyznania siebie wiaticzej ( вятичей) , walczył z pieczeniegami ( печенегами) , rozszerzył terrytorium swojej władzy od morza Bałtyskiego do rzeki Bug na południu. Miał 5 żon i wiele nałożnic . Na górach Kijowskich ustawił idołów , do których składano ofiarę ludskie. Wtedy zgineli za Zbawiciela wariagowie Feodor i Joann. Ale okoliczności ich śmierci wstrząsnieli Vladimira i on zaczął wątpić w prawdziwosć wiary pogańskiej .

NA zaproszenie księcia do Kijowa przychodzili missionarze z różnych krajów : posłowie od bułgar musulmanów mieszkjących za Vołgą , latynianie z niemiec ,hebrajczyki i greki . Książe rozpytywał ich o ich wiarę , ikażdy oferował swoją. Ale największe wrażenie na księcia zrobił prawosławny grecki messionarz , który na koniec rozmowy pokazała jemu obraz Sądu ostatecznego. Bojarie doradzili i Vladimir wysłał 10 mądrych męzy , że by srawdzić na miejsciu czyja wiara liepsza . Kiedy posłowie przyjechali do Konstanynopolu to piękno Sofii( Софийского храма), spiew chóru i uroczystość służby patriarcha zrobili na nich głębokie wrażenie: ” My nie wiedzieli- mówili potem Vladimirovi,- na ziemi staliśmy lub w niebie „. A bojarie powidzieli mu ” Gdyby wiara greków nie była liepsza od innych , nie przyjeła by Ją twoja babcie księżna Olga , mądrzejsza z ludzi ” .

Vladimir zdecydował na chrzest , ale nie chciał zrobić Rosją podwładną grekom i wystąpił wojną, i zdobył Chersones ( Херсонес) . Z Chersonesu wysłał posłów do Konstanynopolu di imperatowrów Wasylija i Konstantyna z wymogą ręki ich siostry carewny Anny. One mu odpowiedzieli iż arewna może wziać szlub tylko z chrzescijaninem . Wtedy Vladzimir ogłosił iż m chcę przyjąć wiarę Chrześcijańską / Ale przed tym jak niewiasta przyjechała do Chersonesu Vladimir stał niewiadomy( śliepy) .

Wstanie talim , podobnie apostolu Pawłu on poznał swoją duchowną niemoc i przygotował się do wielkiej tajemnicy odrodzenia. Anna po przybyciu do Chersonesa doradziła pospieszyć się z chrzestem i Vladimir przyjął chrzest w roku 988 z iminiem Wasilija . Przy wyjściu z kupieli znów widząc oczyma cielstnymi i duchownymi rzekł w wielkiej radości :” Teraz ja poznałem prawdziwego Boga!”

Po powrocie do Kijowa w otoczeniu korsuńskich i greckich duchownych Vladimir przede wszystkim zaoferował przyjąć chrzest swoim 12 synom i onie przyjeli chrzest w jednym zródlie znanym z nazwy Kreszcztik . Po nich przyjeli chrzest wielu bojar. Vladzimir przystąpił do obalenia idoów , głównych z których idoł Pierun był przywiązany do końskiego ogonu i wrzucony do rzeki Dniepr. Po obaleniu idołów nastąpiłą ogłoszenie narodu kazaniem Ewangelii. Chrzesijańskie duchowni zbierali lud i uczyli jego świętej wierze . W końcu święty Vladimir ogłosił w Kijowie że by wszyscy mieszkańcy bogaci i ubogie stawili się w wyznaczony dzień na brzegu rzeki dla przyjęcia chrzstu . Mieszkańcy spieszyli się z wykonaniem woli księcia , rozsądiwszy tak :” Gdyby nowa wiara nie była liepsza , to ksiąze z bojarami jej by nie przyjeli ” .

Nastąiło niezapomniany, jedyny w historii rosijskiej poranek Chrzestu mieszkańców Kijowa w wodach Dniepru. Poprzed dziń książe ogłosił : „Jeżeli rano nie przydzie kto nad rzekę – bogaty czy ubogi-bedzie mi wrogiem „. W wyznaczony dzień mieszkańcy zebrali się na brzegu Dniepra. Tu zjawił się książe z duchownymi . Mieszkańce weszli do wody , kto po szyję , kto po piersi, dorosli trzymali na rękach dzieci., duchowni na brzegu czytali modlitwy, a święty Vladimir objęty raością modlił sią Bogu wręczając Jemu siebie i swój naród.

Nie da się przecenic głebinę duchowego nawrócenia zrobionego modlitwami swiętego równo apostołom księcia Vladimira w narodzie russkim, w życiu i pogłądach życiowych. W czystych wodach Dniepru odbyło się narodzenie duchowe narodu ruskiego powołanego Bogiem do niewidanych do tej pory dzialaniam chrześcijanskiego słuzenia ludskosci -” Tогда начал мрак идольский от нас отходить, и заря Православия явилась, и Солнце Евангельское землю нашу осияло”. W pamięć świetego wydarzenia odnowienia Rusi wodą i Duchiem , ustanowiono w ruskiej cerkwi zwyczaj corocznego chrzestnego chodu „na wodę” 1 sierpnia, połączony pózdniej z swiętowaniem Происхождения Честных Древ Животворящего Креста Господня, wspólnym z Cerkwią Grecji , i ruskim cerkiewnym świętowaniem Всемилостивому Спасу и Пресвятой Богородице (ustanowionym świętym Andrejem Bogolubskim w 1164 roku) . W tym łączeniu świąt znazłazlo szczegóny wyraz ruskiego Bogosłowskiego uświadomienia , dla którego nie rozłaczalne przyjecie Chrzstu i Krzyż.

Wszadzie po Świętej Rusi od dawnich miast do oddalonych pogostów zarządzil Vladimir obalenia idołów a postawienie Cerkwi i Święcic przestoły do oafiary bezkrewnej . Cerkwi powtsawali na pogórkach u zródeł rzek , na starodawnim szlaku „из варяг в греки” – jako znali podróżne . Od pierwszych wieków chrześcijaństwa powstaje zwyczaj stawiania cerkwi na miejsciach obalionych idołów lub na miejsiach przelania krwi męczenników. Zgodnie z tą tradycją święty Vladimir zbudował cerkiew Swietego Wasilija Wielkiego na górce gdzie był kamień ofiarnych Pioruna, i założył kamienną zerkiew Успения Пресвятой Богородицы (Десятинный) na miejsciu męczennickiej śmierci wariagów (pamięć 12 lipca) . Piękna cerkiew , pzryznaczona na miejsce służennia metropolity Kijowskiego i Wsieja Rusi , первопрестольным храмом Русской Церкви, budowano 5 lat , bogato pzrykraszony stianową ropisią , krzyżami , ikonamo i swętymi relikwijami przywiezionymi z Korsunia. Dzień oświęcenia cerkwi Пресвятой Богородицы, 12 maja (w niektórych rękopisach 11 maja ), święty Vladimir kazał wniesć w mięsiacesłowy corocznego świętowania . Wydarzenie odniesiono do juz istnieącego święta 11 maja wiążące cerkiew podwójnym dziedzictewm. W ten dzień w światcach cerkiewne „Oбновление Царьграда” – poświęcone świetym imperatorem Konstantinem nowej stolicy Rzymskiej imperii, Konstantynopoliu Swietej Bogurodzicy ( w roku330) . W ten sam dzień za czasów Rownoaposotlnej Olgi oświęcono w Kijowie cerkiew Sofii – Премудрости Божией (w 960 r.). Oświęcając katedralny sobór Пресвятой Богородицы, poświęcał tym samym w slad imperatora Konstantyna stolny hrad Ziemi Ruskiej, Kijów – Владычице Небесной.

W tym samym czasie Vladimirom położono Cerwi dziesiątynia десятина, dla tego i cerkiew ogólnie russkigo soboru nazwano Десятинным. Starodawny tekst cerkiewnego Ustawa świętego księcia Vladimira głosił : „Се даю церкви сей Святыя Богородицы десятину из всего своего княжения, и тако же и по всей земле Русской от всего княжья суда десятую векшу, из торгу – десятую неделю, а из домов на всяко лето – десятое всякого стада и всякого жита, чу’дной Матери Божией и чу’дному Спасу”. Ustaw równiez wymieniał „церковных людей”, zwolnionych od władzy sądowej księcia -podlegających śadu metropolity .

Czasopis zachował tekst modlitwy Vladimira do Chrystusa przy oswięceniu Успенского Десятинного храма: „Господи Боже, призри с Небесе и виждь, и посети винограда Своего, яже насади десница Твоя. И сверши новые люди сии, им же обратил еси сердце и разум – познати Тебя, Бога Истинного. И призри на церковь Твою сию, юже создал недостойный раб Твой во имя Рождшей Тя Матери, Приснодевы Богородицы. Аще кто помолится в церкви сей, то услыши молитву его, молитв ради Пречистой Богородицы”.

Z cerkwią Desiatinnoj i biskupem Anastasom niektórzy historicy wiązą początek ruskigo latopiśma . Pzry niej złożone Żywot świętej Olgi i kazania o варягах-мучениках w ich pocżatkowym satnie i „Слово о том, како крестися Владимир возмя Корсунь”. Tam powstał i Żywot świętch męczenników Borisa i Gleba .

Киевскую митрополичью кафедру при святом Владимире занимали последовательно митрополиты святой Михаил († 15 июня 991), митрополит Феофилакт, переведенный в Киев с кафедры Севастии Армянской (991-997), митрополит Леонтий (997-1008), митрополит Иоанн I (1008-1037). Их трудами были открыты первые епархии Русской Церкви: Новгородская (первым ее предстоятелем был святитель Иоаким Корсунянин († 1030, составитель Иоакимовской летописи), Владимиро-Волынская (открыта 11 мая 992 года), Черниговская, Переяславская, Белгородская, Ростовская. „Сице же и по всем грады и по селам воздвизахуся церкви и монастыри, и умножахуся священницы, и вера православная цветяше и сияше яко солнце”. Для утверждения веры в новопросвещенном народе нужны были ученые люди и школы для их подготовки. Поэтому святой Владимир со святым митрополитом Михаилом „начаша от отцов и матерей взимати младые дети и давати в училище учитися грамоте”. Такое же училище устроил святитель Иоаким Корсунянин († 1030) в Новгороде, были они и в других городах. „И бысть множество училищ книжных, и бысть от сих множество любомудрых философев”.

Święty Vladimir twardą ręką powstrzymywał wrogów na granicach , budując twięrdzę i miasta . Przez niego zbudowana pierwsza w ruskiej historii „засечная черта” – linia punktów obronnych przeciw plemiona koczewników . „Нача ставити Володимер грады по Десне, по Выстри, по Трубежу, по Суле, по Стугне. И населил их новгородцами, смольнянами, чудью и вятичами. И воевал с печенегами и одолевал их”. Działającą bronią czestto było kazani chrześcijańskie wśród pogan. W latopisie Nikonowskim pod rokiem 990 zapisano : „Того же лета приидоша из болгар к Володимеру в Киев четыре князя и просветишася Божественным Крещением”. В следующем году „прииде печенегский князь Кучуг и прият греческую веру, и крестися во Отца и Сына и Святого Духа, и служаше Владимиру чистым сердцем”. Pod wpływem świętego kśiecia przyjeli chrzest znane obcokrajowcy , naprzykład moeszkający w Kijowie przez kilka lat norweski konung ( król) Olaf Triugwason Олаф Трюггвасон († 1000), znany Torwald (Tорвальд Путешественник), założyciel monasteru sw. Joanna Predteczi na Dnierprze pod OPlockiem i inne.

Narzedziem chrzescijańskiej missii byli i znane uczty sw. Vladimira: w niedzielie i święta po liturgii wystawiano dla mieszkańców wileki stoły swiąteczne, dzonili dzwony, spiewali chory, , „калики перехожие” ś[iewali byliny i kazania. Naprzykład 12 maja 996 roku na czesć oświęcenie Desiatinnej cerkwi ksiąze „сотвори пирование светло”, „rodając majątek wielu ubogim i pielgrzymom i po cerwiom i monasterom i beczki miodu i chleb i mięso i rybę i ser chac by wszyscy przychodzili i jedli sławiąc Boga. Uczty organizowane z okazji zwyczęństwa bochaterów i dowódców wojska Wladimirowych drużyn- Dobryni, Aleksandra Popowicza, Rodaja Udałogo.

W roku 1007 Święty Vladimir przeniósł do Desiatinnoj cerkwi relikwji świętej Olgi. A 4 lata po tem w 1011 roku tam pochowano jego zone, pomocnik w wielu z jego projektów , błażenna carica Anna. Po jej śmierci ksiąze wziął nowy szlub z córką niemieckiego grafa Куно фон Эннингена, wnuczką imperatora Ottona Wielkiego ( Оттона Великого).

Czasy świętego Vladimira byli kluczową epochą dla stanowienia państwa prawosławnej Rusi. Połączenie sławiańskich ziemi i powstanie granic państwa Riurikowiczej powstawali w preznej duchowej i politycznej walki z sąsiednimi plemionami i pństwami . Chrzest Rusi od prawosławnej Bizancji było ważnym krokiem jego państwowego samopowstawania . Głównym wrogiem śwętego Vladimira stał Bolesław Chorobry w płany którego wchodziło łączenie zachodnio słowiańskich ziemi i wschodnio słowiiańskich plemion pod pod egidą katolickiej Polski. Ta walka zaczęła się za czasóww kiedy Vladimir jeszcze był poganinem: В лето 6489 (981). Иде Володимер на ляхи и взя грады их, Перемышль, Червень и иные грады, иже есть под Русью”. Ostatnie lata X go wieku też wypelnione wojnami świętego Vladimira z Bolesławem .

Po krutkiej ciszy ( pierwsze dziesiecilecie XI wieku) wilkie „великое противостояние” wchodzi na nowy etap: w 1013 roku w Kijowie odkrytą zradę przeciw Vladimira: Святополк Окаянный, женившийся на дочери Болеслава, рвался к власти. Napędzał zradę duchownik Bolesławny, katolicki biskup Колобжегский Рейберн.

Zrada Swiatopolka i Rejberna stanowczo potopiona przez Vladimira, całą trójkę aresztowano. Ale Vladimir nie mścił się „гонящим и ненавидевшим” его. Przynosząc pozorne pokajanie Swiatopolk pozostał na wolności .

Nowa bieda budziła się na pólnocy w Novgorodzie . Jarosław jeszcze nie mądry jakim pozostał w historii rusi , w 1010 roku tzrymał ziemi Novgorodskie zamyślil ododrębnić się od Ojca tworząc własne wojską i nie płacąc do Kijowa danine i dziesiątyne. Jedności ziemi slłowianskiej za którą walczył i dbał Vladimir powstawało zagrozenie. W gniewu i skorbi oddał roslaz Vladimir szykować się do pochodu na Novgorod. ale siły byli wyczerpane. W przygotowaniu do ostatniego pochodu , na szczęście nie doszedłemu do skutku chrzsciciel Rusi ciezko zachorował i zmarł we wsi Спас-Берестове 15lipca 1015 roku. Rządził państwem ruskim 37 at (978-1015). Z których 28 lat w chrzscie.

Przygotowując do walki o władze Swiatopolk chciał ukryć śmierc ojca, Ale patrioci bojarie w tajemnice nocą wywiozli ciało Vladimira do Kijowa. W cerkwi Diesiatinnej trumne z ciałem czekali duchowni na czolie z metropilitą Joannem. Święte relikwie położono do marmurowej raki i postawiono w Климентовском приделе Десятинного Успенского obok takiej samej raki caricy Anny…

Imię i dzilania rawnoapostolnego Vladimira , nazywanego w narodzie Красным Солнышком,powiązano z całą historia Russkij Cerkwi. „Им мы обожились и Христа, Истинную Жизнь, познали”, – zaświadczył święciciel Illarion . Dzialania jego dalej drążyli synowie, wnuki i prawnuki rządzące Rosją prawie 6 wieków od : от Ярослава Мудрого, poczyniwszego pierwszy krok ku niezależnamu istniniu Ruskiej Cerkwi do ostatnie z Riurokowiczej Feodora Iwanovicza za którgo w (в 1589 году) Русская Православная Церковь stała piątym samodzielnym Patriarchatem .

Swietowanie księciu Vladimiru ustanowione świętym Aleksandren Niewskim po tym jak 15 maja 1240 roku pomocą i osłoną swiętego Vladimira zdobył zwyczeństwo w znznej bitwie Niewwskiej z szweckimi krzyzakami .

Ale cerkiew czciła Vladimira o wiele wcześniej, Metropolita Illarion święciciel Kijowski († 1053), в „Слове о законе и благодати”, kazanym w dniu pamięci Vladimira przy race świętego w Desiatinnej cerkwi nazywa go „во владыках апостолом”, „подобником” святого Константина, i porównóję apostolskie błagowiescje z blagowiściem na Ruskiej ziemi rozpoczętę Vladimirem.

Po Kijowie swięta wiara ustanowiona w Novgorodzie. Pierwszy Kijowski metropolita Michail w otoczeniu 6 biskupów i Dobryni ( wójak ksiecia) , przyszedł do Nowgorodu w 990 roku . Najpierw obalono idoła Pieruna , podbnie jak w Kijowię wlecząc go po ziemi i wrzucając do rzeki Wlchow ; po czym ogłaszali i chrzcili naród . Z Novgorodu metropolita Michaił i 4 biskupów z Dobrynią przybyli do Rostova , gdzie wielu chrzszczono rękopolożono preswieterów i zbudowano cerkiew . Ale pogaństwo długo trzymało Rostov, nawte dwojga pierwszych biskupów świeci Feodor i Illarion po dlugim wysiłku i walce z pogaństwem musieli opuścić katedre . Z pogaństwem walczyli tu świeci biskupi Leontij i Isaja i prepodobnyj Amwrosij, acrymandryta założonej przez niego Rostowskie obicieli .

W roku 992 świętą wiarę doniesiono do Suzdalskiego kraju. Ksiaże Vladimir przybył tu z dwoma biskupami. Mieszkańce Suzdala chętnie przyjeli chrzest .

Dzieci świętego Vladimira , który dostali udziały , dbali o rozpowszechnieniu i utwierdzeniu chrzescijaństwa w ziemiach na których rządzili. Tan w wieku X oprócz Kijowa Nowgoroda, Rostova i Suzdali święta wiara utweirdzina w Muromie , Polocku, Vladimire Volynskom, Smolensku, Pskowie , Lucku, Tmutarakani i w ziemi drewlanskiej. Potem w karaju wiaticzej ( to dzisiaj Kurska, Orlowska Tulska i Kalużska gubernia) . Wielu starań i trudów poczynił wtedu prepodobnyj Kuksza, inok Pieczerskiego monasteru, który przyjął od pogan smierc męczennicką .

Ogolnie wiara nasza najpierw rozpowszeniała się głównie w okolicach Kijowa, wzdłuż wielkiego wodnego szlaku od Kijowa do Nowgorodu. Od Novgoroodu po wielkim szlaku Volgi. Pod wpływem Prwaosławnej wiary slowiańskie plemiona zaczeli łączyć się w jedno państwo.

Sukcesu objęciu wiarą ruskiego narodu pomagało to że wiarę donoszono w pokoju kazaniem i przekonaniem , a nie ogniem i mieczem, i dzięki Cyrylu i Metodziju w ojczystym języku.

Od ruskich wiara Chrystusa przenikała do inorodców, żyjącycj na okrainach Rusi. Tak w X-XIII wiekach zaczeli przyjmować chzest niektórę z fińskich plemion( iżora i korela), czudż, czeremisy i wotiaki, inorodcy vologodskiego kraju i inni. Na początku XIII wieku na brzegu Volgi i Oki postawioni Niżnij Novgorod jak twierdzę pPrawoslawija wśród inoroców Povolzja i środkowego pasu Rosji .

Na zachodzie Rosji rozszerzenie wiary Prwosławnej natneło się na siłny wplywy Rzymsko-katoliskiego kościoła. W Finladii messionarzami ze Szwecji. Na południu od Fińskiej Zatoki na poczatku utwierdziało się Prawosławie, ale po tym tu zjawili missionarze z Danii. Na końcu XII wieku w Liwonii zjawił się orden meczenosców który przeciwdziałał ruskiemu wpływu i sukcesom Prawosławia. Na LItwie wiara Prawosławna poszrzana z XII wieku z sąsiednich ruskich osad. W XIII wieku , kiedy ksiecie litewskie rządzili ruskimi miastami Novogrudkiem, Slonimom i Brzesciem niektórzy z nich przyeli chrzest.

Sukcesom świętej wiary w szczególnosci pomogła w VIV wieku męczennicka śmierć za Nią trzech przy dwornych litewskiego księcia Ogerda ( syna Gedemina założycielia skięstwa litewskiego) świętych Antonija , Jaonna i Ewstafija. Ale na końcu tegoż wieku Litwa i podwładna jej Ruś Prawosławna polączyli się z katolicką Polską. Po czym wielki wysiłki Rzymskich pap skierowane ku oddzielieniu południowo zachodnich parafij odRuskiej cerkwi i wprowadzenia tak zwanej unii litewskiej .