Archiwa tagu: post

%d0%b8%d0%b7%d0%be%d0%b1%d1%80%d0%b0%d0%b6%d0%b5%d0%bd%d0%b8%d0%b5-042

Wierzbna Niedziela 2017

Niedługo po zmartwychwstaniu Łazarza, sześć dni przed Paschą Jezus Chrystus dokonał triumfalny wjazd do Jerozolimy, aby pokazać, że jest on prawdziwy Chrystus Król i idzie na śmierć dobrowolnie.

Werbnoje Woskresenije

Zbliżając się do Jerozolimy, przybył do wioski  Wifagii, do góry Eleonskiej, Jezus posłał dwóch uczniów, mówiąc: „Idźcie do wsi która przed wami; znajdziecie tam przywiązaną oślice i źrebię z nią, na którym nikt nigdy nie usiadł, rozwiążcie jej i przeprowadzicie  do Mnie, a jeśli ktoś zapyta was o  coś, mówcie ze Pan Bóg tego potrzebuje. „.

Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przeprowadzili oślice i małego, pokryli  ich własnymi ubraniami, a Jezus usiadł na nim.

Czytaj dalej

Niedziela przebaczenia win

26-02-2017 Niedziela przebaczenia win.

Przed dzień Wielkiego Postu – niedziela przebaczenia win. Dla czego przed postem wybaczenie ? Kto i dla czego wybacza w ten dzień i sam prosi o wybaczenie ? Jak powiazane czytania Ewangelii poprzednich tygodni z niedzielą przebaczenia win ?
Odpowiada протоиерей Олег Стеняев.

Czytaj dalej

strasznyj sud ikona

Niedziela mięsno-pustna . О ВТОРОМ ПРИШЕСТВИИ ХРИСТОВОМ

Приидет Сын человеческий во славе Своей (Мф. 25: 31).Возлюбленные братия! Недавно мы созерцали Господа нашего Иисуса Христа родившимся в вертепе, обвитым пеленами, положенным в яслях, приявшим на Себя вместе с человечеством все немощи человеческие, кроме греха; недавно мы созерцали Его, гонимого Иродом, бежащего от меча убийц в Египет, возвращающегося в Иудею, не дерзающего остановиться в ней, помещающегося на жительство в Назарет, бедном и малозначащем городе неславной Галилеи, приемлющего крещение наравне с нуждающимися в крещении, проповедующего покаяние и наступление Царства Небесного.

Созерцали мы это недавно и готовимся к новому созерцанию, к новому, самому поразительному зрелищу. Чтоб соделаться по возможности человеческой достойными этого зрелища, мы намереваемся заняться предочищением своих духовных очей – ума и сердца – подвигом поста. Мы намереваемся утончить при посредстве постного подвига самую плоть нашу, чтоб эта завеса, которою занавешено духовное естество наше, не была излишне густа и непроницаема, не воспрепятствовала нам воззреть с должною чистотою, верою и умилением на распятого за нас Спасителя нашего, разоряющего на кресте средостение между нами и Богом (Еф. 2: 14). И еще ожидает нас страшное зрелище, событие самое грозное: второе пришествие на землю Господа нашего Иисуса Христа. Первое пришествие мы можем созерцать в благочестивом воспоминании, второе представлено нашему воображению Словом Божиим в чертах самых живописных и сильных. Эта живопись может спасительно потрясти наши души страхом Божиим, возбудить нас от глубокого нерадения о нашей вечной участи, как бы от сна непробудного, которым усыпила нас плотская жизнь наша.Приидет Сын человеческий во славе Своей.

Преисполнено глубокого постоянного смирения первое пришествие Господа нашего на землю и пребывание Его на ней. Все, уважаемое и высокоценимое миром, было оставлено Господом без внимания. Не благоволил Он явиться в блеске и громе земной славы; не благоволил Он явиться окруженным пышностию и великолепием; не благоволил явиться среди шума празднеств и ликований. Он пришел на землю, как в страну, в которую изгнаны преступники Божией заповеди; Он пребывал и действовал на ней, как в стране горестей, куда низвергнуты из высокого рая преступившие в раю Божию заповедь; Он пребывал и действовал на ней, как Искупитель погибших, делаясь участником всех бедствий, постигших преступное человечество. И был Он как бы одним из нищих, попираемых человеками. И был Он странником, не имевшим где главу подклонить. И был Он гоним, осыпаем бесчестиями; и постоянно воздавал Он добром за зло: Сын бо человеческий не прииде душ человеческих погубити, но спасти (Лк. 9: 56). И окончил Он земное странствование Свое смертию мучительною и позорною, смертию уголовных преступников, смертию рабов, для которых и в самом образе смерти не было общего права с гражданами мира. Таково было первое пришествие на землю Сына Божия. Будет в свое время и второе пришествие Его к нам: приидет Сын человеческий, который вместе и Сын Божий, во славе Своей. Первое пришествие Его было пришествием Искупителя, подчинившегося всем немощам человеческим, подъявшего их на Себя для уничтожения их Собою; второе пришествие будет пришествием Судии для принятия отчета от человечества в поведении человечества относительно дарованного ему Богом божественного искупления.Приидет Сын человеческий во славе Своей, и вси святии ангели с Ним: и соберутся пред Ним вси языцы (Мф. 25: 31-32), чтоб представить Ему на суд дела свои и приять от Него награды или казни, сообразно делам своим.

При получении известия о предстоящем пришествии какого-либо земного начальника и судии мы принимаем все меры, чтоб привести дела наши в должный порядок и заслужить одобрение: тем более должен нас озабочивать суд Христов, на котором решится вечная участь каждого из нас. Судия – страшен, страшен невыразимо. Страшен Он по величию, страшен Он по всемогуществу, страшен потому, что прозирает в глубины духа человеческого, и никакая тайная человеческая мысль, никакое тончайшее ощущение не сокрыты от Него. Оправдания не имеют места на суде Его: не оправдится пред Ним не только умерщвленный грехом, но и всяк живый жизнию праведности (Пс. 142: 2). Ты победиши, вопиет уже навстречу грядущему Судии вдохновенный Свыше Пророк, внегда, судити Ти (Пс. 50: 6)! Обымет трепет всех человеков, когда они встанут пред лице Судии, обымет трепет не только грешников, но и праведников. Вострепещут грешники от отчаяния, от ожидания предстоящих им мук, от того необыкновенного страха, который произведет в них переворот, имеющий тогда изменить вселенную. Они воскликнут горам и утесам: падите на ны, и покрыйте ны от лица Седящаго на престоле, и от гнева Агнча. Яко прииде день великий гнева Его, и кто может стати (Откр. 6: 16)? Они вострепещут и восславословят, хотя и поздно. Когда Творец прикрыл неприступную и невыносимую славу Свою покровом смирения: тогда только тварь могла свободно владеть мыслями и чувствованиями, свободно произносить слово и свободно располагать действиями. Когда же Творец явится в славе Своей – свобода твари иссякнет пред величием славы Его, подобно тому, как эта свобода при каких либо особенных обстоятельствах, оставаясь принадлежностию нашею, как бы уничтожается насилием обстоятельств. Самые ожесточенные враги Господа, самый Синедрион, распявший Его и поклявшийся в ненависти к нему, воскликнет в сретение Судии славословием, что и Господь предрек ему: Узрите Сына человеческого седяща одесную силы, и грядуща на облацех небесных (Мф. 26: 64). Глаголю вам, яко не имате Мене видети отселе, дондеже речете, благословен грядый во имя Господне (Мф. 23: 39). Вострепещут праведники от безмерной славы явившегося Судии, они воззрят на свои правды, и эти правды представятся им при свете Высшей Правды ветхими рубищами нищих: в правдах своих они не увидят залога к помилованию своему, – будут ожидать помилования от одной бесконечной Божией милости. Самые Ангелы Божии придут в смятение и страх от открывшегося в величии Своем Бога (Лк. 21: 27), Который суд весь даде Сынови, да вси чтут Сына якоже чтут Отца (Ин. 5: 23). Бесчувственная вещественная природа не выдержит взора Сына Божия: небо свиется яко свиток, всякая гора и всякий остров двинутся с мест своих(Откр. 6: 14).

На суде Христовом потребуется в оправдание милость, как деятельное выражение любви, и заслужит помилование одна милость, как опытное доказательство любви. Милости хощу, а не жертвы (Мф, 9: 13), возвестил грядущий страшный и нелицеприятный Судия. Милость доставит оправдание возлюбившим ее, а отвергших ее предаст осуждению. Она с дерзновением предстанет пред Господом, и приведет пред Него всех питомцев своих. Она приведет тех, которые совершали ее вещественно, которые насыщали алчущую братию, принимали в домы странников, одевали нагих, посещали болящих и заключенных в темнице. Приведет милость пред Христа тех, которые творили ее сокровенно в душах своих и миловали ближнего, охраняясь осуждать ближнего при его преткновениях, прощая ему оскорбления и обиды, воздавая ему за клятву благословением и за злодеяние благотворением. Приведет милость пред Христа пастырей церковных, которые преподавали братии своей нетленную пищу – Слово Божие, которые обнаженных грехом одевали в ризы добродетелей, доставляли духовное врачевство болящим душами, и долготерпеливо посещали назиданиями своими заключенных в темницах неверия или мрачного заблуждения. Приведет милость пред Христа смиренных иноков, которые стяжали таинственное и существенное познание живущего в себе Христа, взалкались блаженною алчбою евангельской правды, потщились облечь себя в преподобие и святыню, очистились от самых утонченных недугов человечества – житейских пристрастий, и тем достигли евангельской свободы. Приведет милость пред Христа и тех, которые возмогли оказать милость лишь самим себе, посетив себя рассматриванием себя и освободив себя от нищеты, от болезни, от темницы греховной покаянием. Покаяние для ожесточенного сердца – невозможно: надо, чтоб сердце смягчилось, исполнилось соболезнования и милости к своему бедственному состоянию греховности. Когда обымется и преисполнится сердце милостию: тогда только оно делается способным к покаянию; тогда только, покинув осуждение ближних, оно может обратиться к самовоззрению, а, спасительно осудив себя, приложить к язвам своим врачевство покаяния. Христос искупил всех человеков и каждого человека Собою. Человек, который окажется способным только для милости к самому себе, и сотворит эту милость, напитав Словом Божиим гладную душу свою, напоив ее ощущениями, исходящими из Святого Духа, отвлекши от гибельного странствования по различным видам греха, введши в дом благочестия и добродетели, одеяв ее добрыми делами, исцелив прежние согрешения исповеданием их и противоположною им деятельностию, изведши себя из темницы плотского мудрования и состояния в разум и состояние духовные – признан будет соделавшим все это Самому Господу Иисусу Христу. Всех делателей своих милость приведет пред Христа и исходатайствует им у Христа помилование и вечное блаженство. Приидите скажет Он им,благословеннии Отца Моего, наследуйте уготованное вам царствие от сложения мира. Взалкахся бо, и дасте Ми ясти: возжадахся, и напоисте Мя: странен бех и введосте Мене. Наг и одеясте Мя: болен, и посетисте Мене: в темнице бех, и приидосте ко Мне. Аминь глаголю вам, понеже сотвористе единому братий Моих менших, Мне сотвористе (Мф. 25: 34–36, 40).

Неизвестны день и час, в которые Сын Божий прекратит жизнь мира пришествием на суд; неизвестен день и час, в которые по повелению Сына Божия прекратится земная жизнь каждого из нас, и мы будем призваны к разлучению с телом, к отданию отчета в земной жизни, к тому частному суду, прежде общего суда, который ожидает человека после его смерти. Возлюбленные братия! Будем бодрствовать и приготовляться к страшному суду, ожидающему нас на гранях вечности для невозвратного решения нашей участи навеки. Будем приготовляться, запасаясь всеми добродетелями, особливо милостию, которая заключает в себе и увенчивает собою все добродетели, так как любовь – побудительная причина милости – естьсоуз христианского совершенства (Кол. 3: 14). Милость соделывает человеков, преисполненных ею, богоподобными (Мф. 5: 44, 48; Лк. 6: 32, 36)! Блаженни милостивии, яко тии помиловани будут (Мф. 5: 7); суд же без милости несотворшим милости (Иак. 2: 13). Аминь.

Czytaj dalej

Rozdestwo Christowo 07 01 2016

Wigilia Narodzenia Chrystusa

Jezus Chrystus , Zbawiciel świata, urodził się od Пресвятой Девы Marii w czasach imperatora Augusta(Oktawia) w mieście Betlejem.

August nakazał zrobić opis narodu w całym imperium? do którego należała wtedy Palestyna. U żydów istniał zwyczaj prowadzić opisy wg kolan, plemionach i narodach, każde kolano i ród mieli wyznaczone miasta i miejsca przodków, dla tego Najświętsza Dziewica Maryja ш Józef , jako pochodzący od kolana DavidаЖитие.. Святой царь и пророк Давид.Икона. Царь Давид, musieli przyjść do Betlejem( miasto Davida), ze by wpisać swoi imiona w spis poddanych  cesarza. W Betlejem one nie znaleźli wolnego noclegu w hotelach. W jaskinie, stosowanej dla bydła , wśród słomy i siana rozłożonej do karmienia bydła , daleko od miejsca zamieszkania , wśród obcych ludzi , zimną nocą , w miejscu pozbawionym najmniejszych dogodności urodził się Zbawiciel. „Таинство странное вижду и преславное, – z podziwem śpiewa Cerkiew,

– Небо – вертеп; Престол Херувимский

– Деву; ясли – вместилище, в них же возлеже невместимый Христос Бог” (ирмос 9-й песни канона).

Bez bólu , bez pomocy urodziła Chrystusa Najświętsza Maria, „повит Его и положи в яслех” (Лк. 2). Ale w ciszy , gdy ludzie spali w grzechu wieść o Narodzeniu Zbawiciela poczuli pasące bydło nocne stróże .

Stał przed nimi Anioł i rzekł:”Не бойтеся: се бо благовествую вам радость велию, яже будет всем людем, яко родися вам днесь Спаситель, Иже есть Христос Господь, во граде Давидове”, i skromne pasterze pierwsze z ludzi ukłonili kolana za dla zbawienia ludzi Chrystusowi. Cały świat pogański w postaci Trzech Króli uchylił kolana przed Prawdziwym Zbawicielem Świata  (Мф. 2, 11).

Rozdestwo Christowo

Czytaj dalej

cerkiew prawoslawna

2 Kazania w 1 Niedziele Wielkiego Postu Торжество Православия

Niebo otwarte – kazanie na I Niedzielę Wielkiego Postu

28.02.2015

Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ujrzycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego – tak rzekł Pan do Natanaela, Izraelity bez obłudy, który w prostocie swego serca, otwarcie wcześniej wyznał swoje zwątpienie: Czyż może być co dobrego z Nazaretu? (J 1,  51;46). To „niebo otwarte” ujrzał Natanael, po tym jak w jego duszy zwątpienie ustąpiło miejsca żarliwej wierze, jego ciekawość – wewnętrznemu, niezłomnemu wyznaniu Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela (J 1, 49).

„Niebo otwarte” ujrzeli święci Apostołowie, świadkowie chwały Taboru, świadkowie przedziwnych cudów i wydarzeń dokonanych przez Chrystusa, w czterdziesty dzień po Jego Zmartwychwstaniu, na Górze Oliwnej. Długo nie odrywali swoich spojrzeń od niekończącej się błękitnej dali, która przed zasmuconymi Galilejczykami skryła widzialny obraz Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Chrystusa.

Dwunastu wybranych uczniów, którzy poprzez swe duchowe doświadczenie przeniknęli poza granice otaczającego świata, stało się godnymi widzenia niewypowiedzianego piękna rajskich pałaców. Żyjąc jeszcze na ziemi, oni wszyscy poprzez duchowy wysiłek, miłość i wiarę przypieczętowali swoje prawdziwe oddanie Panu. „Niebo otwarte”, w całym swym blasku i pięknie, którego nie sposób opisać w języku ludzkim, stanęło, jak godna i zasłużona nagroda, przed wszystkimi, którzy za Chrystusa, według Apostoła: …byli zamęczeni, nie przyjmując oswobodzenia, aby dostąpić lepszego zmartwychwstania…. Doznali szyderstw i biczowania, a nadto więzów i więzienia. Byli kamienowani, paleni, przerzynani piłą, zabijani mieczem, błąkali się w owczych i kozich skórach, wyzuci ze wszystkiego, uciskani, poniewierani. Ci, których świat nie był godny, tułali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi […] Przeto i my, mając około siebie tak wielki obłok świadków, złożywszy z siebie wielki ciężar i grzech, który nas usidla, biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami. Patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary(Hbr 11,  35–38;  12, 1–2).

W taki oto sposób „otwarte niebo” staje się zbawiennym udziałem tych, którzy bez narzekań, ze spokojem ducha przeszli swoją życiową drogę; dla tych, którzy odważnie niosą swój własny krzyż, dbając tylko o to, ażeby zrzucić ciężki bagaż grzechów, by zawsze spoglądać na Cierpiącego. Chwała temu, kto wybrał tę drogę, albowiem Pan jest mi pomocą, i nie lękam się: Cóż może uczynić mi człowiek? (Ps 117 [118],  6).

„Niebo otwarte” – zamknięte jest dla tych, którzy mają oczy i niczego nie widzą, dla tych, którzy mając uszy, niczego nie słyszą. Nie mogą wznosić serc ku górze ci, którzy są chromi duchowo, zdemoralizowani, którzy mają sparaliżowaną wolę, którzy swoich nadziei nie pokładają w Chrystusie, a polegają na swoich własnych siłach. Wszechmogący Bóg jest obojętny, obcy, niezrozumiały – nie tylko dla tych, którzy Go nigdy nie znali, czy też dla tych, którzy Go zagubili, stracili, czy oderwali się od gałęzi Łaski we wczesnej młodości. Oderwali się, pochwyceni w wir próżności i odeszli w krainę daleką. Obraz Chrystusa blaknie i gaśnie w duszach ludzi, którzy żar prawdziwej wiary i ogień miłości – bez nich nie możemy widzieć otwartego nieba – sami gaszą, służąc tylko śmiertelnemu ciału, swemu egoizmowi i zachciankom. Podobnie i sam Chrystus, bez rozsądku i wręcz w sposób przestępczy, wypędzany jest ze świątyń serc przez wielu chrześcijan, którzy słuchają fałszywych proroków, wielu lekkomyślnie i beztrosko odwraca się od nieba otwartego.

Strzeżcie się fałszywych proroków – w ten sposób Chrystus ostrzega świat (Mt 7, 15), gdyż zna słabości i skłonności człowieka do tego, co nowe, do wszelkich nowych nauk, do wszelkich „objawień i prawd”, które mają jedną wspólną cechę – sprzeczność i wrogość do Słowa, które było na początku u Boga (J 1, 1). Wielu różnego rodzaju fałszywych proroków prowadziło i prowadzi swoją niszczycielską, destrukcyjną działalność na ziemi. Ileż to wysiłku oni dokładali i dokładają, aby tylko zamknąć i skryć przed oczami wierzących niebo otwarte!…

Jeszcze w czasach starotestamentowych ci fałszywi prorocy zwodzili swoich współczesnych, zapowiadając im pokój, spokój, podczas, gdy już było słychać nadchodzącą burzę, przepowiadali zgubę tym, którym sądzone było ocalenie – i pomyślność tym, których oczekiwało straszliwe rozliczenie.

Bezcześcicie Mnie przed ludem moim dla garści jęczmienia i kęsa chleba, zabijacie dusze, które nie powinny umrzeć, a oszczędzając dusze, które nie powinny żyć, gdy okłamujecie mój lud, który chętnie słucha kłamstwa (Ez 13, 19).

Powinni byli, z rozkazu Najwyższego, wystąpić prawdziwi prorocy Boga, by napiętnować, by swoimi płomiennymi mowami ostrzegać, powstrzymywać zbyt ufne rozumy ludzkie.

Ostrzeżenie Zbawiciela o pojawieniu się fałszywych proroków, których nigdy nie brakowało, poprzez całą historię założonego przez Niego Kościoła, ma szczególne znaczenie w dniu dzisiejszym. Czyż to nie fałszywi prorocy, różnego rodzaju niezliczeni przywódcy racjonalistycznych i mistycznych sekt, które rozszczepiają się, siłą rzeczy, na coraz to bardziej i bardziej drobne rozgałęzienia i włókna? A przecież, każdy z tych „nauczycieli” w swym zaślepieniu, a czasami świadomie – z wyrachowaniem, z myślą o własnym interesie, sili się, aby wykazać, że jego nauka jest „prawdą”, sili się, by narzucić swoja „naukę” bliźnim. Czynią to, zapominając o słowach Zbawiciela, że podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie, jeśli nie  trwa  w krzewie winnym  – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać  nie będziecie  (J 15,  4).

 Sekty, jakkolwiek by one się nazywały, to suche gałęzie, które odpadły od jednego Bożego drzewa Świętej Cerkwi. Skoro one nie karmią się sokiem tego Drzewa, to prawdy i życia w nich nie ma.

Fałszywi prorocy bywają jeszcze innego rodzaju. Czasami występują bardzo otwarcie, czasami, ze względów taktycznych, przyodziewają się w togę serdecznych przyjaciół ludzkości, bezskutecznie poszukujących upragnionego szczęścia i dóbr doczesnych. Ktoś, kto jest niedojrzały psychicznie i fizycznie, słuchając słów fałszywych proroków, często – wytrawnych mówców i oratorów – pod wpływem uroku ich namiętnych przemówień zaczyna wątpić w to, w co wcześniej wierzył, wierzyć w to, czego wcześniej nie dopuszczał i odrzucał. Ateiści, komuniści, materialiści, teozofowie, masoni – bajarze różnego rodzaju skrajnych antychrześcijańskich teorii społecznych i politycznych! Wszyscy „dobroczyńcy i zbawiciele ludzkości”, odrzucający Chrystusa i Kościół, ze swych programów nieustannie odrzucają trzy pojęcia: Bóg, prawda i miłość! Jak wiele zła uczynili dla świata, w jak wielką otchłań rozpaczy i rozczarowania rzucili miliony ludzkich dusz, które im zaufały! Jak bardzo przy tym są oni nieprzejednani i zatwardziali w osiągnięciu wytyczonych celów!… Potrafią uczynić bezwolnymi, uśpić rozum i świadomość tych, którzy nierzadko są dla nich tylko surowym i tanim materiałem dla bezmyślnych eksperymentów.

„Chrześcijaństwo, Cerkiew, Bóg, zbawienie duszy?” – pytają oni, i zaraz odpowiadają: „Chrześcijaństwo i Chrystus – to wymysł i mit, Boga nie ma, Cerkiew to obumarła instytucja, zbawienie duszy – brednia, gdyż nie ma żadnego życia pozagrobowego, żadnej błogosławionej wieczności nie ma i być nie może. Należy żyć dniem dzisiejszym, z życia należy maksymalnie korzystać, wszystkie dni życia należy spędzić jak najprzyjemniej i jak  najbardziej korzystnie. Materialna pomyślność – dobrobyt – oto sens i cel naszego istnienia…”

Nie ku „niebu otwartemu”, lecz do piekła prowadzą wszyscy ci fałszywi prorocy, gdyż na ich sztandarach zapisane jest nie imię Najwyższego, lecz wszystko to, co przeniknięte jest duchem niegodziwości i ciemności. Należy szczerze się modlić, by Pan pokrzepił serca ludzi, by wzmocnił ich w trwaniu w miłości, bogobojności i wierze, by dał im jasny i bystry umysł, by pomógł rozróżniać, gdzie jest Boża prawda, a gdzie ludzkie kłamstwo i fałsz. Należy również nieustannie modlić się, aby On w Swej bezgranicznej miłości i wyrozumiałości, tchnieniem Swym dotknął fałszywych proroków, nauczył rozumu i oświecił, pomógł im Poznać, Ciebie – Bożą Miłość i Mądrość, a swoje dni w prawdzie i pokajaniu  przeżyć”.

My, odwracając się od fałszywych proroków, całym swoim jestestwem skierujmy się ku „niebu otwartemu”, podczas czterdziestu dni Wielkiego Postu; ze szczerą gorliwością podążajmy za słowami Apostołów, którzy wzywają: „Teraz zbawienie jest bliżej… Minęła noc, przybliża się dzień, tak oto odrzućmy sprawy ciemności i przyobleczmy się w broń światłości” (Rz 13,  11-12).

Oczywiście, Pan nasz i Zbawiciel jest nam zawsze bliski, blisko jest nasze zbawienie, i zawsze otwarte jest dla nas życiodajne źródło łask Sakramentów, i nie ma takich, którzy wzbranialiby się przybliżać do tej krynicy i z niej zaczerpnąć. Chrystus jest szczególnie blisko nas teraz – w okresie pokajania, kiedy to Święta Cerkiew z matczyną miłością zaprasza wszystkie swoje dzieci, by wspólnie spożyć wystawną ucztę, na której otrzymamy pokarm życia wiecznego.

Minęła noc, a dzień się przybliża… Zastanówmy się, czy nie jesteśmy chorzy duchowo, czy sumienie nasze nie jest targane przez mnóstwo grzechów, czy wola, serce, cierpi i drży, czy wola nie jest zdławiona przez namiętności, jak niewolnica, która podporządkowuje się pożądaniu ciała?… Pomyślmy, czy nie ogarnęło nas przygnębienie, czy nie opuściliśmy rąk, czy nie straciliśmy nadziei, czy aby nie straciliśmy sił, by walczyć z grzechem?… „Noc minęła, przybliżył się dzień”; Cerkiew nam wszystkim daje uzdrowienie, pociesza nas, rozprasza smutek, daje radość i nadzieję na życie wieczne. Należy pośpiesznie udać się do tej duchowej lecznicy, musimy w sposób należyty przeżyć post, okazać skruchę i przyjąć pokutę, pokosztować ze Stołu Pańskiego, odrzucić dzieła ciemności, a przyoblec się w broń światłości.

Minęła noc, a dzień się przybliża…  To od nas zależy, by noc naszych złych uczynków, grzechów szybko przeminęła, by przez ciemność, która ogarnęła naszą duszę, przedarł się promień Łaski Bożej, by łzami skruchy szybciej rozproszyć mrok, który tryumfuje w naszym sercu. A kiedy ta noc przeminie i nastąpi dzień, dzień naszej odnowy, naszego odrodzenia, naszego połączenia się z Chrystusem, ujrzymy to, o czym mówił Syn Boży Natanaelowi.

Ujrzymy niebo otwarte i Aniołów Bożych oddających chwałę Chrystusowi, naszemu Bogu.

Panie daruj mi czułość, pomóż oddalić się od zła, poprawę doskonałą daruj mi, teraz pogrążonemu w cielesnych namiętnościach, oddalonemu od Ciebie, Boże i Królu wszystkich, mnie, którym  utracił nadzieję: zbaw mnie, marnotrawnego, według swej wielkiej dobroci, Jezusie Wszechmocny, Zbawicielu dusz naszych (Stichera na pierwszą niedzielę Wielkiego Postu).

Panie, nie odwracaj oblicza Twego od nas wszystkich, wysłuchaj nas do Ciebie z obolałym sercem wołających. Daj nam ujrzeć nasze winy, oczyść nas, uczyń nas godnymi ze wszystkimi, którzy przypodobali się Tobie, widzieć niebo otwarte. Amen.

Ks. Archimandryta Teofan (Protasewicz) *                  

 tłum. Eugenia Florczak

*Ks. archimandryta Teofan Protasewicz był proboszczem naszej parafii od 1939 roku do tragicznej śmierci w 1944 roku.

Czytaj dalej

Cerkiew  w Tokarach ikona Bogorodica

Kazanie o dluznikach i wybaczeniu

Prytcza o dwóch dłużnikach

W Imię Ojca i Syna i Świętego Ducha!
Wiele sposobów daje Bóg że by my połączyli się z Nim , że by życie nasze nie było bezpłodnym a sięgało głównego celu którą ustanowił Bóg tworząc każdego człowieka : połączyć ze Sobą ,z Bogiem , darować nieśmiertelność i możliwość dziedziczenia Królestwa Bożego.

Jednym z takich sposobów jest przebaczenie. Ale co to ? – nie zwsze my z wami zdajemy sobie sprawę.
ściągni MP3
(MP3 файл. Продолжительность 11:33 мин. Размер 11.1 Mb)

Архимандрит Тихон (Шевкунов)

31 августа 2008 года