Onufrij Welikij 3

Święty Onufry Wielki

Żywot Onufrija Wielkiego( Онуфрия Великого ) IV wieku,

i ktorę żyli w wewnętrsznej pustyni Fiwaidskiej w Egipcie ( w tym prepodobnego Timofeja Pustynnika( Тимофея Пустынника), prepodobnych Иоанна, Андрея, Ираклемона (Ираклавмона), Феофила i innych) napisane przez ich współczesnikiem mnichem jednego z zmonastyrów prepodobnym Pafnuciem ( преподобным Пафнутием).

Onufrij Welikij 2

 

Jednego razu przyszła Pafnuciju myśł pójść w głąb pustyni , że by zobaczyć samemu żyjacych tam ojców i poczyć od nich jak idą ku zbawieniu. On wyszedł z monasteru i poszedł w pustnie. Po czterech dobach doszedł do jaskini i znalażl tam ciało dawno już zmarłego starca.

Po pogrzebie zmarłego prepodobny Pafnucij ruszył daliej. Przez kolejne cztere doby spotkał kolejną jaskinie, ipo śladach na pisku zrozumiał że ktoś w niej mieszka. Na zachodzie słońca on zobaczył stado byków i chodzącego między nimi człowieka. Człowiek nie moał ubrania ale przykryty długimi włosamobaczywszy Pafnucija Timofej najpierw pomyślił że to duch i zaczął modlić się. Święty Pafnucij zobaczył że to chrzesjanin. Prepodobny Pafnucij przyjął goscia i opowiedział iz mieszka w pustyni już 30 lat i pierwszy raz widzi żywego człowieka. Za młodych lat Timofiej mieszkał w monasterze , ale wpadł na pomysł ratować się samemu i odszedł z monasteru i zamieszkał blizko miasta, karmił się ze swojej pracy . Raz do niego z zamówieniem orzyszła kobieta i on padł w grzechu. Kiedy opamięntał się -poszedł w daleką pustynie , gdzie spokojnie z cierpieniem  trwał w chorobach, rozumiejąc ich jak karę za grzechy. I kiedy przygotował się już umrzeć z głodu- wraz prze cud Bożyj został zdrowy.

Od tej pory Timofiej w pokoju żył sam, karmił się finikami z palmy a pił wodę z żródełlka. Prepodobny Pafnucij prosił starca by pozwolil mu zostać w pustyni. Ale Tomofiej odpowiedział że nie zniesie pokus besowskich, jakie spadają na mieszkanców pustyni, i podając mu jedzenie i wodę błagosławil Pafnucija na porotna  drogę.

Onufrij Welikij 1

Po odpoczynku w monasterze prepodobny Pafnucij podjął się powtórnej podrózy do środka pystyni. 17 dnia szedł mnich. Zabrany ze sobą chleb i woda skończyli się i prepodobny 2 razy padał po wyczerpaniu śił. Jego umacniał Anioł. Na 17j dzien doszedł prepodobny do góry i uśadł by odpocząć. I tu on zobaczył starca pokrytego od głowy do piat bialymi włosami z paskiem z liści. Wygłąd starca zastraszył Pafnucija i on pobiegł na górę. Starzec usaidł u stop góry, kiedy podniosł wzrok i zobaczył Pafnucija- zawołał go do siebie. To uż był prepodobny Onufrij i na prosbę Pafnucija opowiedział o sobie.

Prepodobnyj Onufrij zył sam w dzikiej pustyni przez 60 lat. W młodosci wychowany w Fiwaidskim monasterze Eriti( Фиваидском монастыре Эрити ). Kiedy dowiedział się od satrców o wielkiej cięzkości i wysokości życia świętych w pustyni , którym Bóg wysyła wsparcie przez Aniolów, postanowił pójść w pustynie. Wnocy tajnie wyszedł z monasteru i zobaczył promiń światła nad sobą . Święty Onufrij wystraszył się i chciał wrócić ale głos Anioła-stróża powołał go iść dalej.

W głebi pustyni Onufrij znałazł starca i zaczał naukę życiu w pustyni i walce z szatanskimi pokusami. Kiedy starzec przekonał się że Onufrij wzmocnił się w tej walce- doprowadził do pewnego miejsca i zostawił samego. Co roku starzec przychodził do Onufrija, i przy kolejnej wizycie zmarł.

Na prośbę Pafnucija Onufrij opowiedział jak Bóg go ucieszył : około jaskini w której mieszkał wyrosła palma daktyłowa i zabilo żródełko wody. Dwnanście gołęzi po kolei dawali płody i prepodobny nie cierpiał z głodu lub bez wody. Cień palmy kryła go przed slońcem. Anioł przynosił swiętemu chleb i każdą sobote i niedziele podawał mu i innym pustelnikom śakrament Świętych Tajemnic.

Przepodobni gadali do wieczora. Wieczorem miedzy świetymi zjawił się biały chleb i spożyli go zapiwając woda. Noc spendili w modlitwie. Po porannym śoiewie Pafnucij zobaczył że twarz Onufrego zmieniła się, i wystraszył się o niego. Święty Onufry powiedział: „Бог, Милосердный ко всем, послал тебя ко мне, чтобы ты предал погребению мое тело. В сегодняшний день я окончу мою временную жизнь и отойду к жизни бесконечной, в покое вечном ко Христу моему”. Prepodobny Onufry nakazał Pafnucju że by opowiedział o nim braciom mnichom i wszystki chrześcjanom za dla ich zbawienia.

Pafnucij prosił błagosłowieństwa zostać na pustyni, ale święty Onufry powiedział ze nie ma na to woli Bożeji kazał wrócić do monasterui opowiedzieć wszystkim o życiu w Fiwadskich pustelników. Błagosławił Pafnucija i pozegnawszy się z nim święty Onufry długo ze łzami modlił się , potem połozył się na ziemi i rzekł ostatnie słowa: „В руки Твои, Боже мой, предаю дух мой”, – i zmarł.

Prepodobny Pafnucij ze łzami obedrał podkładke ze swojej odzieży i zagarnął w nią ciało Onufrego, po czym ułożył go w głebi wielkiego kamienia i przykrył mnieszymi. potem modlił się ze by Bóg zezwolił mu do końca życia zostać na miejscu w którym żył święty Onyfry. Nagłe jaskinia zawaliła się, palma zaschła a żródełko przestało bić.

Zrozumiał Pafnucij ze nie ma woli Bozej na to i ruszył z powrotem do swego monasteru.

Za 4 dni Pafnucij doszedł do jaskini w której go spotkał pustelnik żyjący na pustyni ponad 60 lat. Oprócz innych dwoch starców żyjących z nim razem on nikogo nie widział. Cały tydzień pustelnicy spendzali samotnio a w sobote i niedziele spotykali się dla spiewu psalmów. Jadli tylko chleb który om przynosił Anioł. ponieważ była sobota pusyelnicy zebrali się razem. Po zjedzeniu chlebu dostarczonego Aniołem spendzili całą noc w modlitwie. Wychodząc Pafnucij zapytał o imiona starców, ale onie odpowiedzieli: „Бог, знающий все, знает и имена наши. Поминай нас, да сподобимся видеть друг друга в Горних селениях Божиих”.

Dalej po drodze Pafnucij napotkał oazę, która przeraziła go pięknością i iłością drzew płodowych. Z pustyni do niego wyszli czterech młodych ludzi. Chłopaki powiedzieli Pafucjowi że w dzieciństwie mieszkali w miescie Oksinrichu (Оксинрихе , Верхняя Фиваида) i razem uczyli się pismu i czytaniu. Chcieli słuzyć Bogu. Umówili się pujść na pystynie wyszli z miasta i po kilku dnich dotarli do pustyni. Ich spotkał siajający mąż i zaprowadził do starca pustelnika. „I teraz już 6 lat mieszkamy tu”  – powiedzieli chłopacy. Starzec przeżył z nami 1 rok i zmarł. Teraz mieszkamy same , jemy płody dzrew a wodę mamy ze żródła”.  Chłopaki nazwali swoi imiona to byli święci : Иоанн, Андрей., Иракламвон (Ираклемон) и Феофил. Cały tydzień młodi pustelnicy spendzali oddzialnie a w sobotę i niedziele spotykali się razem i modlili się wspólnie. W te dni zjawiał się Anioł i podawał im sakrament ( причащал их Святых Тайн).  Przez prepodobnego Pafnucija chłopaki nie odeszli do pustyni a cały tydzień modlili się wspólnie. W następną sobote i niedziele swięty Pafnucij razem z chłopakami przyjął sakrament z rak Anioła i usłuszał rzeczone przez Anioła słowa: „Да будет вам Пищей Нетленной, Веселием Нескончаемым и Жизнью Вечной Тело и Кровь Господа Иисуса Христа, Бога нашего”.

Prepodobny Pafnuci sprobował u Anioła zapytać o pozwolenie do końca dni zostać na pustyni. Anioł odpowiedział iż Bóg wskazał jemu inną drogę – wrócić do monasteru w Egipt i opowiedzieć wszystkim chrzescjanom o życiu pusynników.

Pożegnał chłopaków Pafnucij po trzech dniach drogi wyszedł do kraju pustyni. Tam znajdował się nie wielki skit. Bracia przywtali go z łaską. Prepodobny Pafnucij opowiedział wszystko o czym dowiedizał się na pustyni. Bracia dokładnie zanotowali opowiedziane i rozpowszechnili to po innym monasterom. Prepodobny Pafnucij dziękował Bogu za to ze mógł dowiedzieć się o wysokim życiu mnichów w pustyni Fiwaidskiej i wrócił do swojego monasteru.