Lestwica 3

Dziś 18(5) marca2018 Prepodobnego o. Joanna Lestwicznika( Jan Drobiniarz)

Jan Drobiniarz (ПРЕПОДОБНЫЙ ИОАНН ЛЕСТВИЧНИК)
Dni pamięci: 5 marca, 30 marca
prepodobnyj Ioann Lestwicznik

 

 

 

 

 

 

 

 

Cerkiew czci priepodobnego świętego Jana Drabiniarza [tj. Klimaka] jako autora duchownego tworu” Drabina Cnót” , dal tego nazywany Drabiniarz.

O pochodzeniu świętego nie pozostało faktów, istnieje wersja iż urodził się około 570 roku i był synem świętych Ksenofonta i Marii (pamięć 26 stycz.) W wieku 16 lat Jan przyszedł do monastery Synajskiego. Nauczycielem i opiekunem prepodobnego został awwa Martirij. Po czterech latach przyjął postrig. Jeden z obecnych na ceremonii awwa Stratigij , przemówił iż stanie wielkim светильником Cerkwi Христовой.

Przez 19 lat prepodobnyj Jan żył w posłuszeństwie swemu ojcowi duchownemu. Po śmierci awwy Martirija- Jan wybrał życie samotne

, i odszedł do pustynnego miejsca , zwane Fola, gdzie spędził 40 lat w wyrzeczeniu ciszy(nie mówienia), postu, modlitwy i łez pokuty. Nie przypadkowo w „Drabinie” Jan tak mówi o łzach pokuty: „Jak ogień pali i niszczy suche gałązki, tak czysta łza omywa wszystkie nieczystości jak wewnętrzne tak i zewnętrzne”. Silną miał modlitwę o czym świadczy przykład z żywota świętego.

lestwica

 

 

 

 

 

 

 

 

Miał święty ucznia mnicha Moiseja . Pewnego razu kazał uczniowi nanosić ziemi na ogród. Wykonując posłuszeństwo inok Moisiej , przez silny upał położył się odpocząć w cieni wielkiej skały . Prepodobnyj Jan w tym czasie był w kelji i odpoczywał po modlitwie. Nagle zjawił się mąż szlachetny i obudził świętego i rzekł : „Dla czego ty Janie spokojnie odpoczywasz tu , a Moisiej jest w niebezpieczeństwie ? ” Święty obudził i się i wstał na modlitwę za swego ucznia. Kiedy wieczorem Moisiej powrócił, święty zapytał go: Co się stało  z nim złego ? Mnich odpowiedział że nic mu nie stało ale w pewnym momencie był w dużym zagrożeniu. Mnie prawie nie rozgniótł wielki kamień który urwał się ze skały, pod jaką odpoczywałem koło południa. Na szczęście na śniło się mi iż wołasz mnie i ja poskoczyłem i pobiegłem, a w tym momencie  kamień właśnie padł no to miejsce  na którym przed chwila leżałem …”

O sposobie życia świętego wiemy iz jadł to co nie było wzbronione ustawem życia w poście, ale -skromnie. Nie spędzał nocy bez snu, ale spał nie dłużej niż tyle ile trzeba bu zachować siły. „Ja nie byłem w poście nad miarę- mówi sam o sobie, – i nie pozostawał za długo  bez snu, nie leżał na ziemi ale walczył ze swą wolą.., i Bóg skoro uratował(zbawił) mnie”.

Jaskrawy przykład powstrzymywania własnej woli świętym. Obdarowany wysokim pomysłem i głębokim duchownym doświadczeniem on z miłością pouczał wszystkich przychodzących do niego, prowadząc ich do zbawienia. Ale kiedy przyszli zawistnicy którzy wymienili świętemu za winę  nadmiar słownictwa, które wyjaśniali pogardą , to święty Jan położył sobie milczenia i milczał rok, nie dając powodu do posądzenia. Winowajcy zrozumieli swój błąd i same prosili świętego nie pozostawiać ich  bez duchownej biesiady .

Joann Lestwicznik

 

 

 

 

 

 

 

 

Ukrywał się święty w jaskinie, ale sława o jego świętości rozleciała się daleko od miejsca w którym przebywał i do niego bez końca przychodzili ludzie pragnąć usłyszeć słowo pouczenia i zbawienia.

W wieku 75 lat święty został wybrany ichumenem Sinajskiego monasteru . Około 4-ech lat kierował monasterem. Bóg nadzielił świętego ku koncu życia darem cudotwórstwa i prozorliwości .

Pod czas kierowania monasterem na prośbę świętego Jana ichumena Raifskogo monasteru ( pamięć w Syrną sobotę) , i został napisana przez świętego znana „Drabina cnot” – jako podręcznik wschodzenia do duchownego ideału zbawienia. Wiedząc o mądrości i darach duchownych świętego Jana , Raifski ichumen w imieniu wszystkich mnichów prosił o napisanie dla nich „истинное руководство для последующих неуклонно, и как бы лествицу утверждену, которая желающих возводит до Небесных врат…” Święty Jan, wyróżniał się skromną oceną swych umiejętności na początku zasmucił się ale po posłuszeństwu przystąpił do wykonania prośby raifskich mnichów . Swój twór święty Jan tak i nazwał  –Drabina „Лествица”, wyjaśniając znaczenie tak: „Соорудил я лествицу восхождения… от земного во святая… во образ тридцати лет Господня совершеннолетия, знаменательно соорудил лествицу из 30 степеней, по которой, достигнув Господня возраста, окажемся праведными и безопасными от падения”. Cel utworu – nauczyć iż osiągnięcie zbawienia wymaga od człowieka nie lekkiego wyrzeczenia siebie i dużego wysiłku . „Drabina” przewiduję , po pierwsze oczyszczenie od grzechowej nieczystości, usunięcie wad i namiętności, wznowienie w człowieku obraza Boga.

Mimo ze księga napisana dla mnichów, każdy chrześcijanin żyjący po za monasterem ma w niej podręcznik wschodzenia do Boga i zbawienia i oporę w życiu duchowym – prepodobny Feodor Studit ( Феодор Студит pamięć 11 list. i 26 stycznia), Sergij Radonieżskij (pamięć 25września i 5 lipca), Iosif Wolokolamskij(Иосиф Волоколамский  pamięć 9 września o 18 pażdz.) i inne święci w swych kazaniach i nauczaniach odnoszą się do ” Darbiy” jak najlepszej księgi prowadzącej do zbawienia.

Treść jednego ze schodków „Drabiny” (22-ga) odkrywa wyczyn zniszczenia  истребления тщеславия.

Lestwica 3

Jan piszę : „Тщеславие высказывается при каждой добродетели. Когда, например, храню пост – тщеславлюсь, и когда, скрывая пост от других, разрешаю на пищу, опять тщеславлюсь – благоразумием. Одевшись в светлую одежду, побеждаюсь любочестием и, переодевшись в худую, тщеславлюсь. Говорить ли стану – попадаю во власть тщеславия. Молчать ли захочу, опять предаюсь ему. Куда ни поверни это терние, оно всё станет спицами кверху. Тщеславный… на взгляд чтит Бога, а на деле более старается угодить людям, чем Богу… Люди высокого духа сносят обиду благодушно и охотно, а слушать похвалы и не ощущать никакой приятности могут только святые и непорочные… Когда услышишь, что ближний или друг твой в глаза или за глаза злословит тебя, похвали и полюби его… Не тот показывает смирение, кто сам себя бранит: как быть несносным самому себе? Но кто, обесчещенный другим, не уменьшает своей любви к нему… Кто превозносится природными дарованиями – счастливым умом, высокой образованностью, чтением, приятным произношением и другими подобными качествами, которые легко приобретаются, тот никогда не приобретает даров сверхъестественных. Ибо кто в малом не верен, тот и во многом будет не верен и тщеславен. Часто случается, что Сам Бог смиряет тщеславных, насылая неожиданное бесчестие… Если молитва не истребит тщеславного помысла, приведем на мысль исход души из этой жизни. Если и это не поможет, устрашим его позором Страшного суда. „Возносяйся смирится” даже здесь, прежде будущего века. Когда хвалители, или лучше – льстецы, начнут хвалить нас, тотчас приведем себе на память все беззакония свои и найдем, что вовсе не стоим мы того, что нам приписывают”.

Ten i inne przykłady w „Drabinie” – to wzory dążenia do świętości  i zbawienia-nie zbędne dla każdego człowieka, chcącego żucia w Bogu, a zapisane pomysły jako płód wielu badań nad swa duszą i głębokiego duchowego doświadczenia – jest wielkim wsparciem na drodze do prawdy.

Степени „Лествицы” – это прехождение из силы в силу на пути стремления человека к совершенству, которое не вдруг, но только постепенно может быть достигаемо, ибо, по слову Спасителя, „Царство Небесное силою берется, и употребляющие усилие восхищают его” (Мф. 11, 12).