Archiwum kategorii: prawosławnym

Celnik i faryzeusz w podmiejskim pociągu

Opowiadanie z internetu:

«Jadę pociagiem Moskwa -Pietuszki. Wchodzi żebrak-biedak , wygłąda pijakiem, wiek około 30 lat. Ogląda się i zaczyna :

— Pani i Panowie trzy dni nic nie jadłem. Naprawdę. Kraść boje się bo nie mam sił na ucieczke. Głodny jestem. Proszę podać kto ile możę. Na twarz moją proszę nie patczyć- pijakiem jestem. I co podacie pewnie tez przepiję! I poszedł po wagonie.

Naród u nas dobry szybko na wzucali mu ok 500 rubli ( ok 30 zł) . Na końcu wagonu żebrak zatrzymał się, obrucił się do pasażerów, uklonił się w nogi :

— Dziękuję obywatelie -panowie! Daj wam wszystkim Boże!

I tu siędzący u ostatniego okna niemiły pan w okularach raptem zaczyna krzyczać na zebraka :

— …taki siaki, zebrasz, piniędzy prosisz. A ja może nie mam czym rodzinę karmić . A mnie może zwolnili z pracy 3 dni temu, a ja nie żebram jak ty ….

Po czym żebrak wyciaga z kiszeni wszystko co ma ( koło 2000 rubli)- i podaje do krzyczącego pana:

— Na ,weż, tobie trzeba.

— Co? — szaleje pan.

— Weźmi sobie, Ty masz potrzebę, A mi jeszcze dadzą bo ludzie dobrzy! Wkłada piniądze panu w ręki , obraca się i wychodzi z wagonu.

— Hej!, stój! — krzyczy obdarowny i z piniędzmi wyskakuje w ślad żebraka.

Cały wagon zamilkł . Okolo 5 minut wszyscy uważnie słuchali dialog za drzwiami wagonu. Pan krzyczał że ludzie zli, Żebrak przekonywał że -nie, ludzie dobrzy i piękni , Pan próbował zwrócić piniędzę , ale żebrak nie brał. Żebrak poszedł daleij ,a pan został sam, nie spieszyło mu się wracać do wagonu.

Pociąg zatrzymał się na przystanku. Weszli i wysiedli pasażyrowie. Pan wrócił do wagonu i usiadł na swoje miejsce. Nikt nie zwracał na niego uwagi, Wagon dalej żył swoim zyciem. Pociąg zatrzymywał się na przystankafch , ludzie wsiadali i wysiadali .

Po około pięciu przystankach przyszła i moja kolej wysiadać. Idąc wagonem kolo pana zerkenelem na tego pana. Siedział odwrócony do okna i płakał. ».

Poodobna historia ( wierze się to prawda) najliepiej zostawić bez komentarza. Ale tydzień celnika i faryzeusza daje nam powód pomyślieć o niej. Opowidając pritczę
Świętego Apostoła i Ewangelisty Łukasza, Łk 18, 10-14 . Bóg swiadomie obaliał ustalone pojęcia o dobzych i złych. I napewno wspominane postaci nie przypadkiem maksymalnie różnią się pod kontem duchowym. Faryzeusz w oczach spoleczeństwa- bezwględny dobry, poniewaz zna przekazanie i umie go wykonywac . Celnik- bezwzględny grzesznik, ponieważ parcuję dla najezdców i wykorzystując tą przewagę , która sama w sobie już jest zła, obdziera sowój narod zbierając podatki . Obaliają te postawy , Bóg zwraca uwagę na dwa momenty .

Pierwszy : prawdziwa prawiedność rodzi się nie w dokładnym wykonaniu przekazań , a w prawdziwym samo poznaniu czlowieka. W tym przypadku grechowne życie może pomóc czlowieku nawrócić się i stać prawiednym przed Bogiem (pod warunkiem ze zostawi grzech) , i odwrotnie , życie na pozór prawidłowe, moze doprowadzić do cieżko pokonywanej barjery między czlowikiem i Bogiem , kiedy czlowiek zapoinając o prawdziwym żródlie prawdy -rosnie we własnej ocenie.

Drugi : musimy unikać każdego posądzania , bo każdy pomysł posądzający nie może sięgnąć setna i tyklo ślizga się po powierzchni. A to samo jak by sądić o górze lodowej zanurzonej w morze , tyko ogładając „czapkę” wystającą nad wodą .

Historia z pociągu cenna i dobrze pokazuje czlowieku prawdę pritczi Zbawieciela w częsci nieprawdziwych spójrzeń na prawidłowe zycie . Kim był w oczach pasażerów niedobry pan u okna, krzyczący na żebraka ? Czlowiekiem nie posiadajacym oznaki grzesznego życia: dobrze ubrany, w śriednim wieku , nie pijak i nie żebrak. a nie jak żebra, przepijający swoją młodość, a teraz proszący by nie kraść, nawet nie mjący wstydu ukryć że i tak przepiję wszystko ,co dostanie od ludzi !

Zgodzimy się iż i nam chrześcijanom czasem blizkie takie pogłądy ! Dla tego dalszy rozwój sytuacji ma stać nam lekcją ! A ciąg dalszy doprowadził ku temu iż sympatyję obrócili się na żebraka, ponieważ zachował się prawidłowo. Dla czego tak zachował się ? Moim zdaniem podstawę takiego zachowania możemy widzieć w jego słowach . Napewno że on rozumje na ile spadł i jest niewolnikiem swojej „choroby” i że w tym momencie nie ma śiły z nią walczyć . I on szczerze o tym mówi . I ludzie którym żal żebraka -podają mu piniędzę – co rodzi w nim odpowiednie poczucie dobra. I właśnie to poczucie powoduję iż zachowuję się tak a nie inaczej, bo jest przekonany iż ludzi dobrzy i piękni , i dadzą mu jeszczę. Wprzeciwnieństwie niemyły pan podaje wszystkie oznaki faryzeusza. I to co kryje się w jego słowach podkrzesśia wielkie domniemanie o samym sobie i posądzenie żebraka.

Broni nas Boże że bym posadzali kogoś- lipiej pomyślmy o tym , czy nie siedzi w nas „niemiły pan” . Przecież rzucił się na żebraka dopiero na samym końcu wagonu , a ile ludzi posadzili żebraka nie krzyczać ? Tylko Bóg wie. Ilu z nich wydali swój wyrok nie podając mu a ni grosza i wyłączając siebie z miłosierdzia któryj póżnie poczynił. I daj nam Boże zrozumieć tą lekcję i obiecać sobie nigdy nikogo nie posądzac.

Najcenniejszą pozytkę z tej historii wyniósł właśnie faryzeusz. Zachowanie żebraka robi wrażenie nawet na czytających o nim nie mówiąc już o obdarowanym. I łza sciekająca po poilczce niemiłego pana, potwierdza prawdę Boga o tym iż zło pokonuje się dobrem. I to napewno główny final teraźniejszej dziwnej byli .

Завтра поеду электричкой «Москва-Петушки». Кто со мной?

Священник Димитрий Выдумкин

2 февраля 2015 г.

Monaster Świętej Niny, Gruzja

Самтавро-Преображенская церковь и женский монастырь св. Нино расположен при
лиянии Мтквари и Арагви.


Самтаврслиянии Мтквари и Арагви. Монастырь находится в ведении католикос-патриарха всея Грузии, архиепископа Мцхетского и Тбилисского Илии II. Мцхета в старых источниках называли вторым Иерусалимом.

Обращение Грузии (Иберии) тесно связано с равноапостольной, каппадокийской девой св. Нино, собравшей грузинский народ и приведшей его к Богу.

В этих местах находится „ежевичник” (Маквловани), где св. Нино проповедовала христианство, свет которого озарил всю Грузию, в связи с чем в 324 году христианство было объявлено государственной религией во времена святых царей Мириана и Наны.

Ежевичник св. Нино, как источник духовной благодати, находит аналог в Библии, в „неопалимой купине” Моисея. По выражению Святейшего и Блаженнейшего Патриарха всея Грузии Илии: „По Божественному пути Андрея Первозванного и Симеона Кананита, следующий путь св. Нино, или дорога дорог каждого грузина и путь этот есть Свет Христов”.

Известно, что на протяжении веков Самтавро был центром христианской церковной жизни и духовного подвига.

„Картлис цховреба”, словами св. царя Мириана говорит: „и построил церковь на этом „ежевичнике” (подразумевается малая церковь в Маквловани), и построил верхнюю церковь (Самтавро) для себя и народа Грузинского, потому, что нижняя церковь (Светицховели) назывались Святая святых и не дерзал всегда прикасаться к дверям её”.

После преставления св. Нино, вернувшийся из Бодбе равноапостольный царь Мириан пожелал выстроить храм Самтавро: „пошли царь и весь народ, и строили верхнюю церковь из камня и закончили на четвёртом году.” Участие „всего народа”, желание царя и четыре года строительства это признак того, что храм был довольно масштабный.

По свидетельству Вахушти Багратиони „Мириан построил церковь с каменным куполом, великолепную и сам был там похоронен” Церковь Самтавро стала усыпальницей „и похоронен был Мириан к югу от среднего столпа, и на четвёртый год умерла царица Нана и похоронена к западу от того же столпа, где был похоронен царь.”

Из-за того, что святая обитель со дня своего основания стала усыпальницей предстоятелей церкви, её и назвали „Самтавро” (Мтавари-глава). Из сохранившихся летописей видно, что благодаря крупным пожертвованиям храм был одним из богатейших в Грузии.

В I половине XI века, во времена царствования Георгия I, по указу католикоса Мелхиседека храм расширили, пристроили южные врата и украсили оригинальным орнаментом. Также украсили храмовый интерьер.

После царя Мириана, Преображенский храм многократно разрушался и восстанавливался. Обновление храма было при царе Арчиле, Вахтанге Горгасали, во время Католикоса Мелхиседека и др.

Во второй половине XIX в. во времена экзархата, храм обновила игуменья женского монастыря св. Нино, Нино Амилахвари. Также было основано женское духовное училище (4-х классная прогимназия), которую потом перенесли в Тбилиси. По словам Якоба Гогебашвили: „многим грузинским женщинам в этом монастырском училище было дано настоящее христианское воспитание, хорошее образование, знание рукоделия и воспитаны прекрасные родители, настоящие матери”.

Из многоцветного комплекса Самтавро, на сегодняшний день сохранились Преображенский храм, малая церковь св. Нино (Маквловани), колокольня, башня-крепость, храмовый иконостас XV века, фрески XVII века. В южных вратах церковь Михаила-архангела. В северном крыле храма две церкви. Восточная – св. Иоанна Крестителя, западная св. Иоанна Златоуста. Слева от большого алтаря – жертвенник, справа церковь св. Мириана и Наны.

Храм крестовокупольный, обрамлён оригинальным орнаментом, аналогов которых нет в грузинском зодчестве. Цилиндрическая башня построена в XVIII веке, колокольня в XV-XVII веках.

В храме Самтавро находится множество святынь, часть животворящего столпа, чудотворная икона Иверской Божьей матери, на ней читается:”Свято-Иверский грузинский монастырь 1919 г”, чудотворная икона св. Нино, пожертвованная из Петербурга царём Георгием XII своим внукам 1870 г, могилы св. царей Мириана и Наны, св. мощи св. Абибоса Некресского, под святым престолом в алтаре, св. мощи св. Шио Мгвимского, часть камня с могилы св. Нино из Бодбе и др.

Czytaj dalej

Idziemy do przodu , czy stoimy w miejściu ?

ДВИЖЕМСЯ ВПЕРЕД ИЛИ СТОИМ НА МЕСТЕ?

Pasterze o tym , jak ocenić własny stan duchowy

U wierżących często powstaje wrażenie , iż w życiu duchowym tkwimy w punkcie, spowiadają te same grzechy z roku na rok. Czy można po jakimś zewnętrznym wskaznikom ocenic zmienę swojej duszy ? Choczażby to że spadamy( naprzykład  ochłodzenie do służby w cerkwi-oznaka umierania duszy za  преподобному Варсонофию Оптинскому).  W ogólie jak możemy sądzić o sobie, przesuneli się do przodu w swoim życiu duchowym lub nie ?  Lub sąda o tym , czy osiągneliś my sukcesow automatem wpadamy  w прелесть?

Czy mam postępy  w  смирении?

Ojciec Seergij (Сергий Бегиян):

– Oceniać swój stan duchowy można i trzeba i obawiam się iż współczesnym parafianam tu nie ma czego sie bać  прелести. Ocena bardzo prosta. Czy mam postępy w  смирении? Jeżeli mnie ktoś obrażi , nie zasłużono dadzą nagane , nie zauważają  w pracy moich starań, a awansują inni- jak do tego postawimy się ? Jeżeli z milczeniem i podziekowaniem, be raoptania i gniewu( nawet wewn.), bez prób samo uniewinnienia, to idizmy w dobrym kierunku. A jeżeli non stop potykamy się o grablie zdenerwowania i posądzania- znaczy że jeszcze żyjemy w rozsłabieniu.

Drugi „punkt kontrolny”- modlitwa. Jeżeli ona głęboka , skupiona. i dodaje nam radości i bładodaci – to dobrze. Jeżeli ona tylko „czytanie”, to służba w cerkwi nie w radość i  po modlitwie  tyko zimno i pusto.

Czytaj dalej

Pamięci Schymandryty Ioanna ( Masłowa)

Ioann Maslow«БЫТЬ СВЕЧОЙ ГОРЯЩЕЙ…»
Памяти схиархимандрита Иоанна (Маслова)
«Быть свечой горящей, чтобы хоть кто-нибудь мог погреться у неё…», – такое наставление давал своим духовным детям схиархимандрит Иоанн (Маслов). Эти слова сам батюшка, выдающийся богослов XX столетия, опытный духовник и старец Троице-Сергиевой лавры, воплотил всей своей жизнью. Память его отмечается 29 июля.

Жизнь в миру

Мальчик Ваня родился в семье Сергея Феодотовича и Ольги Савельевны Масловых 6 января 1932 года — в день навечерия Рождества Христова. Жили они в селе Потаповка Сумской области. Родители Ивана были крестьянами и работали в колхозе, отличались они своим глубоким благочестием. Кроме Вани, в семье Масловых было ещё восемь детей, однако четверо из них умерли совсем маленькими. По воспоминаниям старшей сестры, Иван ещё в детстве сильно отличался от других детей: он был смиренным и послушным, никого не обижал, и поэтому родители его никогда не ругали.
Примечательно, что в роду Масловых уже был один монах из Глинской пустыни — родной брат деда Ивана. После закрытия пустыни он вернулся в родную деревню и предсказывал: «Поверьте, я умру, а в нашем роду будет ещё монах». Именно на Иване это предсказание впоследствии и сбылось.

Ioann Maslow io.Andronik
Czytaj dalej

Prepodobnych Antonija i Feodosija Peczerskich

23(10).07 ПРЕПОДОБНЫЕ АНТОНИЙ И ФЕОДОСИЙ ПЕЧЕРСКИЕ

 
Преподобный Антоний  Печерский
Преподобный Антоний Печерский
 

Założyciel Kijewo-Peczerskoj lawry święty urodził się na początku XI wieku w miście Lubicz (50 km od Czerinogowa) i krześciony z imieniem Antia. Z młodych lat odczuł w sobie dażenie do życia duchownego i po odgórnie włożonemu pomysłu postanowił iść na Athos. W jednym zmonasterzy Athosu został mnichiem i zaczął życie uosobione w jaskini poblizkiej, do tej pory pokazywanej pielgzymam . Kiedy po czasie nabył doświadczenie duchowe ihumen dał mu posłuszeństwo iść na Ruś i rowijać tam monasterzy wtedy w dopiero przyjąłszej Chrześcijaństwo . Antonij ruszył do Kijowa. Kiedy zjawił się w stolicy , już istniało kilka monasterzy założonych na życzenie księci przez greków.

kievo pieczerskaja Bogorodzica ze stojącymi Antonije i Feodosijem

Czytaj dalej

«Ja usłyszałem głos Chrystusa by iść Jego śladem» Schymandryta Hawriil (Bunge) o mnichach Wasilij Cuper

Схиархимандрит Гавриил (Бунге) – настоятель монастыря в честь Воздвижения Креста Господня близ швейцарского города Лугано, известный патролог и богослов, автор целого ряда книг, переведенных на многие европейские языки.

schimandrit Gawriil Bunge

Отец Гавриил родился в 1940 году в Германии, в городе Кельне. Воспитывался в христианской семье (отец – лютеранин, мама – католичка) и в 1962 году, после учебы в университете, поступил в бенедиктинский монастырь, где вскоре в 21 год принял монашеский постриг. Прожил в монастыре Шеветонь в Бельгии 18 лет. Затем по благословению духовника основал скит в швейцарских Альпах и живет там анахоретом уже более 30 лет.
25 августа 2010 года по благословению Святейшего Патриарха Московского и всея Руси Кирилла отец Гавриил был принят в лоно Православной Церкви в сущем сане. 22 августа 2011 года был пострижен в великую схиму в своем скиту епископом Корсунским Нестором. В схиме был наречен в честь преподобного Гавриила Константинопольского. 20 мая 2012 года в храме святителя Амвросия Медиоланского в Милане епископом Корсунским Нестором был возведен в сан схиархимандрита. 16 июля 2013 года решением Священного Синода был назначен наместником новоучрежденного Крестовоздвиженского монастыря в городе Лугано.
Научные труды отца Гавриила являются важной частью его монашеской жизни и результатом подвижнического опыта. Отец Гавриил – специалист по творениям отцов Церкви, прежде всего по трудам Евагрия Понтийского.
Czytaj dalej